Żyjesz, więc grzeszysz

Koncepcja grzechu tym razem przedstawiona pod kątem nauk ezoterycznych i tajemnych, cokolwiek owe pojęcia oznaczają. Czy to nie jest aby tak, że to, co jest stałe, pewne, niezmienne, jest prawdą, a więc jest i Bogiem? Zaś my, ludzie, żyjemy w świecie będącym zaprzeczeniem tej prawdy? W świecie gdzie nic nie ma pewnego i stałego, gdzie wszystko się zmienia i gdzie wszystko jest relatywne?

Czy naszą ludzką powinnością nie jest więc choćby próba zbliżenia się do tego, co boskie, a więc – prawdziwe, stałe, niezmienne? Czyż nie po to zostały stworzone wszelkie wahania i grząskie mielizny świata? Pisałem o tym w kontekście szukania i tworzenia wartości w świecie, który jest kompletnie wartości pozbawiony. O szukaniu sensu w świecie, gdzie nic nie ma sensu, logiki i celu. Poniższy artykuł, który wklejam, opisuje sens tego, co nazywa się „grzechem”. Wyznacznikiem grzechu nie jest tam ślepy ludzki kompas emocjonalny związany z nim dualizm dobro / zło. Grzech, według tej koncepcji, to oddalenie się od kontaktu ze swoim źródłem – z boską cząstką w samym sobie.

Grzeszyć to inaczej: upadać na drodze do duchowego wzniesienia się. W języku staroindyjskim słowo „pataka” oznacza upaść, spaść, zaś słowo „pat” – latać. Zanim ludzkość wzbiła się swoimi pojazdami w powietrze, niezliczone rzesze konstruktorów musiało upaść na ziemię. Dopiero po wielu upadkach i dopracowaniu koncepcji maszyny latającej, udało się ludziom na trwałe wzbić w przestworza. Analogicznie, tę metaforę można zastosować do rozwoju każdego z nas – towarzyszyć będzie mu wiele upadków, mniejszych lub większych.

Wstęp: Jarek Kefir

---

O grzechu i wszystkim, co potem

„Jaka jest istota grzechu? Czy to słowo od razu powinno przywodzić na myśl biblijne postrzeganie złych uczynków, za które należy nam się sroga kara? Czy może wszystko jest tylko grą słówek i wystarczy pogrzebać w źródłach, aby właściwie zrozumieć dane pojęcie, a co za tym idzie – przemienić własny o niego stosunek…? Na pewno każdy wie, czym są wyrzuty sumienia. Czujemy się źle po popełnieniu jakiegoś czynu niezgodnego z naszymi wewnętrznymi przekonaniami, albo przekonaniami kogoś nam bliskiego, lub po prostu ogółu.

Owe wyrzuty często są tak w nas zakorzenione, że jedynym ich przejawem mogą być na przykład niepokojące sny, czy też jakieś fizyczne dolegliwości. Każdy organizm reaguje inaczej na to, co podświadomie w nim tkwi. Dopóki nie uświadomimy sobie istnienia w nas czegoś „gryzącego”, uniemożliwiającego normalne funkcjonowanie, odetchnięcie pełną piersią, nie uwolnimy się od tego. Zrozumienie i zaakceptowanie popełnienia błędu, wybaczenie go samemu sobie to już naprawdę duży krok naprzód.  Błędy nie sprawiają bowiem, że już nie możemy wrócić na ścieżkę dobra. Błądzenie jest rzeczą ludzką. A słowo grzech jest niczym innym, jak ZBŁĄDZENIEM.

W języku hebrajskim „chatta’t” – chybić celu, w greckim „hamartia” – wina tragiczna, zbłądzenie tragiczne, w języku prasłowiańskim „grejszyć” – mylić się, w staroindyjskim „pataka” – spaść, upaść (samo „pat” oznacza LATAĆ). Grzech to błąd, pomyłka, uchybienie. Grzeszyć to błądzić, a błądzić to odsuwać się od Boga, czy też odsuwać się od tego, co prawdziwe, dobre, czyste. To równocześnie odsuwać się od drugiego człowieka, od zdrowej, pełnej miłości relacji z nim. Grzech człowieka polega na odłączaniu się od jedności. Ale ta jedność nie oznacza jednakowości, a w pełni harmonijnej egzystencji z ludźmi, światem i Bogiem.

Błądzenie odsuwa nas od jedności, wpadamy w różnobarwną monotonność, a tam nie trudno o popełnianie grzechów, bo zawsze znajdzie się jakaś wymówka.  A jednak żyjąc w świecie nie wystrzeżemy się grzechu, bo przecież każdy błądzi, a przez to POZNAJE. Zbliża się do pojęcia Boga (= tego, co stałe, niezmienne, dobre, prawdziwe). W jaki sposób to działa? Otóż gdy przyznamy się sami przed sobą do popełnienia jakiegoś nieodpowiedniego czynu, pogodzimy się z wyrzutami sumienia, zobaczymy – jak w zwierciadle – błędy drugiego człowieka i będziemy wiedzieć, że nie są wynikiem zła, a nieświadomości.

Przez nieświadomość rozumiem nie tylko dosłowną nieświadomość, ale i (przede wszystkim) zaślepienie jakąś ideologią, brak dystansu w osądzaniu i patrzeniu na świat przez pryzmat ego. Moment uświadomienia sobie krzywdy wyrządzonej Drugiemu otwiera przed nami furtkę innego patrzenia na boskość. Skrzywdzenie człowieka (czy też jakiejkolwiek żywej istoty) równa się skrzywdzeniu Boga. Uderzenie w jedność, rozerwanie relacji, odwrócenie się od Niego.  Sama świadomość naszej grzeszności nie wystarcza. Zmiana pojmowania grzechu to wciąż nie wszystko.

Grzech i poczucie winy

Musimy przygotować się na całkowitą przemianę myślenia i skoro już weszliśmy na tę drogę, musimy brnąć dalej. Za pojęciem grzechu wiąże się kolejne – poczucie winy, a to sprowadza się do SPRAWIEDLIWOŚCI, czyli możliwości jej zrozumienia. Możliwość zrozumienia winy daje nam wolna wola – świadomość wyboru. Wyboru pomiędzy tym, co grzeszne, a co dobre. Wyboru zrozumienia, albo zaprzeczania przed sobą swojej winy.

Sprawiedliwość jest interwencją Boga w świat. Fakt, że pozostajemy w terminologii chrześcijańskiej, nie sprawia, że mamy na to wszystko patrzeć przez religijne ramki. Absolutnie nie! Wciąż budujemy postawę zdystansowaną, która tylko pomaga zrozumieć, co oznacza interwencja Boga w świat. To naturalnie te pierwiastki w nas samych, które dają nam możliwość WYBORU, wolną wolę, świadomość MYŚLI. Św. Augustyn napisał: „Sprawiedliwy byt nie dopuści myśli, wspólniczki namiętności”. Myśli będą tu rozumiane jako bodźce zachęcające do grzechu.

Czysty umysł nie będzie zdolny do błądzenia, ponieważ z pełną świadomością „wpuszcza” do głowy tylko to, co dobre, prawe i czyste. Zrozumienie pojęcia sprawiedliwości, czyli możliwości wyboru, otwiera przed nami coś wręcz niewiarygodnego – uwolnić się od błędów to zachować czystość umysłu. Możliwość wyboru dobra i zła to właśnie sprawiedliwość dana nam od Boga (i uwaga: grzech pierworodny, pierwsze zbłądzenie – na najbardziej z metafizycznych płaszczyznach oznacza naszą możliwość wyboru, sprawiedliwy Bóg daje nam możliwość zrozumienia).

Gdy już utożsamimy się z tym poglądem, łatwo zauważyć, że owa sprawiedliwość zakłada odpowiedni wybór – czyli dobro, a to prowadzi do zbawienia (nie dosłownego, a w przenośni: zbawienia od grzechu, winy). „Usprawiedliwienie” oznacza zatem przemianę w Duchu, teozę (przebóstwienie), napełnienie Miłością. Bóg usprawiedliwiając wprowadza człowieka w wewnętrzne życie Trójcy. [1]  Samo słowo sprawiedliwość związane jest z pojęciem PRAWA. Prawo zaś oznacza „naukę, pouczenie” (w języku hebrajskim „tora”). Pouczenie ludzi przez Boga, mające naturalnie charakter dydaktyczny, a nie sądowniczy (w dzisiejszym tego słowa rozumieniu).

Przymierze Boga z ludźmi

To element przymierza Boga z ludźmi. W szerszym znaczeniu element zgodności pomiędzy Człowiekiem, a Człowiekiem, a w końcu pomiędzy naszym najgłębszym jestestwem.  Sprawiedliwość daje nam więc prawo (pouczenie) o posiadaniu wolnej woli, czyli świadomości wyboru pomiędzy dobrem, a złem. To zaś pomaga w pełni zrozumieć swój grzech i odnaleźć drogę dobra. Na tym jednak nie koniec, bo jak wiadomo samo zgrzeszenie i zrozumienie grzechu to nie wszystko. Najważniejsze jest bowiem PRZEBACZENIE WIN.

Głupotą byłoby napisać, że przebaczenie win przez Boga, bo jakim cudem On miałby się na nas gniewać? Ubodliśmy błądząc w naszą z nim relację, ale wszystko dzieje się na ziemskim padole i wybaczenia szukać należy w drugim Człowieku. Bóg, jako pośrednik ułatwia nam porozumienie z Drugim w sferze duchowej. Przebaczenie zależy tylko i wyłącznie od osoby skrzywdzonej i musi wynikać z prawdziwej chęci wybaczenia.

Czas osądu nad grzesznikiem (brzmi to bardzo patetycznie, łatwiej powiedzieć: czas rozgrzeszenia osoby, która zabłądziła) to tak naprawdę decydujący moment w całej drodze do zbawienia. Każdy na pewno nie raz tego doświadczył. Po popełnieniu jakiegoś grzechu, stajemy przed kimś i prosimy o wybaczenie. Nie możemy już nic zrobić, wszystko leży w rękach Drugiego. Prosimy Boga o pomoc, o wstawiennictwo i otwieramy się na każdą możliwość, bo gdy już jesteśmy świadomi grzechu rozumiemy, że popełniliśmy błąd i uznajemy nad sobą władzę Drugiego (także Boga, z zaznaczeniem, że władzę rozumiem, jako RELACJĘ).

Szczera prośba o przebaczenie kończy całą drogę. Później jest MILCZENIE. Milczenie Boga, a być może Człowieka. Nie zawsze bowiem usłyszymy „wybaczam ci”, czasem to się dzieje bez słów, po cichu, a jednak obydwie strony wiedzą, że zostały oczyszczone. Moment oczyszczenia ma miejsce także w momencie wyznania grzechów (przyznania się do nich przed samym sobą), ale pełnia odrodzenia następuje dopiero po przebaczeniu win, czy też czystej, pokornej prośby o wybaczenie. Kiedy rozstrzygałam tę kwestię obejrzałam fragment „Ostatniego kuszenia Chrystusa” Martina Scorsese, w którym Jezus modli się w Ogrodzie Oliwnym.

Zbłądzić i zgrzeszyć nie oznacza od razu spaść na dno

Wspominam o tym tylko dlatego, że naprawdę warto obejrzeć, albo przypomnieć sobie ten fragment dla zobrazowania tego, co piszę o tej szczerej prośbie.  Na koniec, nie rozpisując się zanadto, w tej ciszy, w pełnym uniesienia milczeniu – ukazuje się przed nami prawdziwe zrozumienie pojęcia ZMARTWYCHWSTANIE. W przenośni, a może i dosłownie (zależy jak chcemy postrzegać życie Jezusa). Zmartwychwstanie, jako nasze odrodzenie, oczyszczenie sumienia, powrót do stanu czystości (czystości umysłu), ponowne zjednoczenie z Bogiem, a co za tym idzie z drugim Człowiekiem. Możliwość budowania trwalszych, silniejszych relacji, opartych na miłości i wzajemnym współczuciu, przede wszystkim zaś zrozumieniu istoty grzechu, sprawiedliwości i sądu.

Zrozumienia, że błądzić nie oznacza staczać się na całkowite dno, a raczej odwracać się od boskiej jedności ze wszechświatem i widzieć, że ZAWSZE można powrócić na odpowiednią ścieżkę. Wystarczy otworzyć umysł, spojrzeć na wszystko z dystansu. Koniec końców – to początek. Wszystko wróci do źródła. „Wzgardzony był i opuszczony przez ludzi, mąż boleści doświadczony w cierpieniu jak ten, przed którym zakrywa się twarz, wzgardzony tak, że nie zważaliśmy na niego.  Lecz on nasze choroby nosił, nasze cierpienia wziął na siebie. A my mniemaliśmy, że jest zraniony przez Boga zbity i umęczony.

Lecz on zraniony jest za występki nasze, starty za winy nasze. Ukarany został dla naszego zbawienia (żebyśmy zrozumieli naszą grzeszność), a jego ranami jesteśmy uleczeni. Wszyscy jako owce zbłądziliśmy, każdy z nas na własną drogę zboczył, a Pan jego dotknął karą za winę nas wszystkich”[2]
= jednym słowem, dla zobrazowania nam owej drogi, jaką przebyć może każdy z nas, aby oczyścić się z grzechów, dostrzec je i zaakceptować, a następnie szczerze żałować.”

[1] http soplandia.fm.interia PL /glos/spraw htm
[2] Ks. Izajasza, 53.

Źródło: Żyj Świadomie Edu PL

---

Podobał Ci się wpis? Możesz dać autorowi napiwek:

ℹ️ P.S. Ten portal nie ma paywalla, abonamentu ani korporacyjnego sponsora za plecami. Artykuły są darmowe, bo wiedza powinna krążyć jak tlen w lesie. Ale stworzenie każdego tekstu to konkretna robota: szukanie informacji, analizowanie źródeł, składanie puzzli, pisanie, poprawki, grafiki, publikacja. To nie jest produkcja taśmowa. To bardziej kuźnia treści, gdzie zamiast młota pracuje umysł, czas i energia życiowa. Jeśli moje publikacje dały Ci do myślenia, pomogły spojrzeć szerzej na świat albo były wartościowym przerywnikiem, możesz dorzucić swoją cegiełkę do dalszego działania. Nawet mała wpłata ma znaczenie. Niezależne media istnieją tylko wtedy, gdy czytelnicy pomagają im oddychać. Możesz wesprzeć moją działalność tutaj:

1️⃣ Przelew bankowy:
16102047950000910201396282
Dla: Jarosław Kasperski, Tytuł: Darowizna

Przelewy z zagranicy:
Kod BIC (Swift): BPKOPLPW
IBAN: PL16102047950000910201396282

2️⃣ BLIK na nr telefonu: 886 489 463
3️⃣ Przez Pay Pal: [Kliknij tutaj]
4️⃣ Przez Buy Coffe: [Kliknij tutaj]

Każda darowizna to paliwo dla kolejnych artykułów, analiz i grafik. Dzięki za wsparcie i za to, że jesteś częścią naszej społeczności. 💚